Дар ривоёти низ мехонем, ки Расули Худо(с) фармуданд: «Туф кардан дар масҷид хато ҳаст ва каффорат (ҷуброн)-и он пок кардани вай (яъне ҳамон туф) аст» (ривояти саҳеҳ аз Бухорӣ ва Муслим). Дар ҳадиси дигар низ аз Абӯҳурайра(р) ривоят шудааст, ки  марди сияҳпӯсте ё зани сияҳпӯсте масҷидро тоза мекард, ӯ мурд, Паёмбар(с) дар бораи вай пурсиданд, ба Ӯ(с) гуфтанд, ки он  кас вафот кардааст, гуфт: чаро маро огоҳ накардед! Қабри он мард ва ё занро бароям нишон диҳед, Паёмбар (с) ба назди қабри он рафта бар вай намоз гузоштанд» ( ривояти саҳеҳ аз Бухорӣ ва Муслим). 

Низ аз Анас (р) ривоят шудааст, Паёмбар(с) балғамеро дар қиблаи масҷид дида аз ғазаб рӯяшон сурх шуд, зани ансорие омада онро пок кард (яъне, балғамро аз қибла тоза кард) ва ҷои онро ба мисли пешин тозаву покиза намуд, Паёмбар (с) фармуданд “чӣ аз ин беҳтар?”» ( ривояи саҳеҳ аз Насоӣ ва Ибни Моҷа). Аз ин ривоятҳо бар меояд, ки тозаву озода нигаҳ доштани масҷид, дар ҳар давру замон ва ҳар маконе, ки мусалмонон ба сар мебаранд, амри мустаҳаб аст.

Ба вижа дар ин мавсим, ки оғози фасли гармо мебошаду баъзе ҷойнамозҳои масоҷид ва фаршҳои онҳо ба шустану покиза нигоҳ доштани ҳарчи бештар ниёз доранд, кори ҳар фарди намозгузор ва мӯъминест, ки аз фармудаҳои Расул (с) пайравӣ намояд ва тибқи меъёрҳои санитарию гигиении қабулшуда амал намоянд.

Мардуме, ки хонаҳои Худоро на танҳо бо қиёму рукӯъ ва саҷдаҳояшон обод мекунанд, ҳамчунин бо аз ҳама ганду олӯдаҳо тоза нигоҳ доштани масоҷид имондории худро исбот мекунанд. Ҳазрати Ҳақтаъоло фармудааст: «Масҷидҳои Худоро касоне ободон мекунанд, ки ба Худо ва рӯзи қиёмат имон овардаанд ва намоз мегузоранд ва закот медиҳанд ва ҷуз аз Худо наметарсанд. Умед аст, ки инҳо аз ҳидоятёфтагон бошанд!» (Тавба, ояи 18)

Аммо, ин дар ҳолест, ки Қонун рафтани ноболиғон дар вақти намозҳои панҷгона ва ҷумъа ба масҷидҳоро манъ ва иштироки онҳоро дар маросими мазҳабӣ маҳдуд кардааст. Бархе аз намояндагони мақомоти  интизомӣ садди роҳи рафтани ноболиғон ба масҷид шудаанду баъзеҳоро риштарошон кардаанд, ки  ин амалҳо то ҷое боиси сард шудани эътиқоду эҳтироми мардум нисбати масъулин шудааст.

Бо дарназардошти ин вазъият мабодо ин амр (санҷиши санитарию гигиенӣ) низ баҳонаи бастани чандин масҷиди дигар шаваду нафрати мардум бедор гардад. Накунад, ки чунин шаваду он гоҳ намозгузороне дасти дуо ба сӯи Ҳазрати Якто баланд кунанд ва ба ғазаби Ӯ чандин марди дигар гирифтор шаванд, чунки Худои таъоло мефармояд:

«Кист ситамкортар аз он ки манъ кард масҷидҳои Худоро аз он ки ёд карда шавад номи Худо дар онҳо ва дар вайрон сохтани онҳо кӯшид? Раво нест дар он масҷидҳо ҷуз бимноку тарсон дохил шаванд ва насибашон дар дунё хорӣ ва дар охират азобе бузург аст!» (Бақара, ояи 114).

Амруллоҳи Низом, «Рӯзгор»