Аз кӯчаҳои Душанбе то манораи Токио: Қиссаи муҳоҷире, ки дар Осиё ояндаи худро сохт

МУҲОҶИРАТ, РӮЗГОР ВА ҚИСМАТ

Муҳоҷират танҳо калима нест — ин як дунёи пур аз ҷудоӣ, талош, ашк ва зафар аст. Вақте ки сухан дар бораи муҳоҷири тоҷик меравад, беихтиёр калимаи «мардикор» ё кишвари Русия ба зеҳн меояд. Аммо ҷуғрофияи муҳоҷирати тоҷикон имрӯз комилан дигар шудааст. Имрӯз фарзандони Тоҷикистон дар Аврупо, Амрико ва Осиё илм меомӯзанд, ширкатҳои бузург таъсис медиҳанд ва фарҳанги миллиро муаррифӣ мекунанд. Сӯҳроб, ҷавонест, ки қисмат ва орзуҳояш ӯро ба «Кишвари офтоббаро» — Ҷопон кашид.

МУШКИЛИИ АВВАЛИН - ОСТОНАИ ҒУРБАТ ВА ДЕВОРИ ЗАБОН

Ҳафт сол пеш, Сӯҳроби 22-сола бо як ҷомадон ва орзуҳои бузург вориди Токио шуд. Ӯ стипендияи таҳсилиро ба даст оварда буд, аммо ҳаёти воқеӣ дар хориҷа аз филмҳо фарқ мекард.

«Рӯзҳои аввал дар Ҷопон барои ман мисли дар сайёраи дигар будан буд. На забонро медонистам, на фарҳангро. Ҳатто харидани нон дар мағоза як мушкили бузург буд. Дар Тоҷикистон мо одат кардаем, ки ҳама чизро бо муоширати гарм ҳал кунем, аммо ин ҷо ҳама чиз соатвор, расмӣ ва сард менамуд», — нақл мекунад Сӯҳроб.

Барои зинда мондан ва пардохти пули хобгоҳ, Сӯҳроб маҷбур буд, ки шабона дар корхонаи банду басти маҳсулоти баҳрӣ кор кунад ва рӯзона дар донишгоҳ дарс хонад. Дар як шабонарӯз танҳо 3-4 соат хоб мерафт. Хастагии ҷисмонӣ ва фишори равонии ғурбат борҳо ӯро ба фикри таслим шудан ва баргаштан ба Ватан оварданд.

ВАҚТЕ МЕҲНАТ ЗАҲМАТИ ХУДРО МЕДИҲАД

Сирри муваффақияти Сӯҳроб дар сабр ва хоҳиши бепоёни омӯзиш буд. Ӯ дар давоми ду сол забони ҷопониро дар сатҳи аъло омӯхт. Фарҳанги кории ҷопониҳо — «Кайдзен» (рушди пайваста)-ро ба худ қабул кард. Пас аз хатми донишгоҳ дар риштаи технологияҳои иттилоотӣ (IT), истеъдоди ҷавони тоҷикро яке аз ширкатҳои пешрафтаи Токио пайхас намуд.

Имрӯз Сӯҳроб ҳамчун муҳандиси пешрафтаи соҳаи зеҳни сунъӣ (AI) дар Токио фаъолият мекунад. Ӯ на танҳо як мутахассиси эътирофшуда аст, балки ба ҷавонони дигари тоҷик, ки мехоҳанд дар Ҷопон таҳсил кунанд, роҳнамоӣ ва кӯмаки худро мерасонад.

ВАҚТЕ МУСИҚИИ ВАТАН ДАР ТОКИО САДО МЕДИҲАД

Бо вуҷуди муваффақиятҳои молӣ ва иҷтимоӣ, қалби муҳоҷир ҳамеша дар Ватан аст. Сӯҳроб мегӯяд, ки ҳеҷ чиз ҷойи бӯйи нони гарми модар ва суҳбатҳои самимӣ бо дӯстонро гирифта наметавонад.

«Дар ғурбат одам ба фарҳангу суруди миллӣ дигар хел дил мебандад. Шабҳо, вақте ки дилам барои хонаамон беҳад танг мешавад, ман сурудҳои классикии тоҷикиро гӯш мекунам. Маҳз ҳамин мусиқӣ ва ёди Ватан ба ман қувват медиҳад, ки фардо боз аз хоб хезам ва исбот кунам, ки тоҷикон дар ҳар куҷое бошанд, метавонанд беҳтарин бошанд».

Сӯҳроб ният дорад, ки баъд аз чанд соли дигари андӯхтани таҷриба ба Тоҷикистон баргардад ва ширкати худро дар соҳаи IT таъсис дода, барои ҷавонони ватанӣ ҷойи кор офарад.

ХУЛОСАИ РӮЗГОР

Қисмати муҳоҷир танҳо дарёфти пул нест. Ин озмоиши шахсият аст. Сӯҳроб исбот кард, ки бо нигоҳ доштани асолати миллӣ ва қабули донишҳои муосир, метавон дар ҳар гӯшаи ҷаҳон парчамбардори Ватан буд.

“Рӯзгор”