Иродаи шикастнопазир: Чӣ тавр як фоҷиа оғози парвози Насим гардид?

ҚИССАИ ЯК ТАҚДИР

Зиндагӣ баъзан инсонро ба озмоишҳое рӯ ба рӯ мекунад, ки гӯё таҳаммули онҳо аз тавони башар берун аст. Роҳҳо баста мешаванд, нури умед хира мегардад ва танҳоӣ қалбро мефишорад. Аммо маҳз дар ҳамин гуна лаҳзаҳои зулмат, қаҳрамонони ҳақиқӣ бо қувваи иродаи худ роҳи наверо ба сӯи рӯшноӣ меёбанд. Қаҳрамони мо — Насим, ҷавонест, ки тақдир ӯро сахт кӯбмид, аммо нашикаст.

НУҚТАИ ГАРДИШ. РӮЗЕ, КИ ҶАҲОН ДИГАР ШУД

Шаш сол пеш Насим як ҷавони 24-солаи пур аз орзуву нақшаҳо буд. Ӯ нав донишгоҳро хатм карда, мехост такягоҳи солеҳи волидайни пираш бошад. Аммо як шоми тирамоҳ, ҳангоми баргаштан аз кор, ба як сония ҳама чиз чаппа шуд. Садамаи шадиди нақлиётӣ Насимро ба бистари беморхона занҷирбанд кард.

Ташхиси табибон мисли ҳукм садо дод: ҷароҳати вазнини сутунмӯҳра ва фалаҷ шудани пойҳо.

«Вақте аввалин бор ба ман гуфтанд, ки дигар роҳ рафта наметавонам, замин дар зери поям каҷ шуд. Ман ҷавон будам, мехостам давам, кор кунам, аммо ногаҳон ба як мӯҳтоҷи оҷиз табдил ёфтам. Дар он шабҳо ман на танҳо бо дарди ҷисм, балки бо дарди рӯҳ меҷангидам», — ба ёд меорад Насим бо ашки чашм.

Баъд аз ин фоҷиа, озмоиши дуюми вазнин омад — фақру танқисӣ. Маблағи камбахтонаи нафақаи маъюбӣ ҳатто барои дорувории аввалия кифоят намекард. Дӯстони даврони хушӣ оҳиста-оҳиста дур шуданд ва ҷудоӣ аз муҳити маъмулии зиндагӣ Насимро бештар ба гӯшаи танҳоӣ кашид.

АЗ ҚАЪРИ НОУМЕДӢ БА СӮИ НУР

Нисфи зиёди одамон дар чунин вазъият таслим мешаванд ва тақдирро лаънат мегӯянд. Насим низ як сол дар ҳолати афсурдагӣ (депрессия) қарор дошт. Роҳи наҷоти ӯ аз як нигоҳи модараш оғоз шуд.

«Рӯзе дидам, ки модарам дар кунҷи хона пинҳонӣ барои ман гиря дорад. Ожангҳои рӯяш бештар шуда буданд. Дар ҳамон лаҳза ба худ гуфтам: Насим, агар пойҳоят кор накунанд, ақлат ва дастҳоят солимку? Ту ҳақ надорӣ, ки худро ва волидонатро зиндабагӯр кунӣ!»

Насим тасмим гирифт, ки ҷаҳони худро иваз кунад. Бо кумаки як компютери кӯҳна ва телефони оддӣ, ӯ ба омӯхтани соҳаи технологияҳои иттилоотӣ (IT) ва барномасозӣ оғоз кард. Рӯзу шабҳо, беист ва бо сабр хонд. Дар ҳоле ки ҷисмаш дард мекард, ақлаш уфуқҳои навро фатҳ менамуд.

ВАҚТЕ ИРОДА БАР ҚИСМАТ ҒОЛИБ МЕОЯД

Имрӯз, баъд аз панҷ соли меҳнати шабонарӯзӣ, Насим яке аз барномасозони муваффақи дурдаст (фрилансер) мебошад. Ӯ бо чанд ширкати хориҷӣ ҳамкорӣ мекунад. Насим на танҳо худро таъмин менамояд, балки хонаи падариашро обод кард ва ҳоло сарпарасти асосии оила аст.

«Маъюбӣ — ин ҳукм нест. Маъюбии ҳақиқӣ — ин танбалии фикрӣ ва ноумедии қалб аст. Ман шояд дигар ҳеҷ гоҳ роҳ наравам, аммо имрӯз парвози фикру орзуҳои ман аз ҳарвақта баландтар аст», — мегӯяд қаҳрамони мо бо табассуми пур аз зафар.

САБАҚИ ЗИНДАГӢ АЗ НАСИМ

Ҳеҷ гоҳ нагӯед, ки ҳама чиз тамом шуд. Вақте зиндагӣ як дарро мебандад, ҳатман дари дигареро боз мекунад. Муҳим он аст, ки ба ҷои гиря кардан дар назди дари баста, калиди дари навро ҷустуҷӯ кунем.

“Рӯзгор”